Blog

Bijzonder Ouderschap

Hi, mijn naam is Suzanne. Ik ben moeder van 4 prachtige kinderen van 13, 10, 8 en 6 jaar oud. Mijn man Werner is overleden in 2014. Wij hebben samen een bijzonder ouderschap. Ik deel graag een stukje met je over mijn ontdekkingsreis.

Bijzonder Ouderschap?
Hoezo bijzonder ouderschap………?
Ieder ouderschap is bijzonder. Bij de geboorte van ieder kind (of het nu je eerste, je tweede of je vijfde kind is) wordt je ook telkens opnieuw als ouders geboren. Als ouders voor dit ene, speciale, unieke kind. Dit kind wat een geheel eigen beroep op jullie als ouders zal doen, met wat dit kind nodig heeft, spiegelt, vraagt, geeft en deelt. Dat dat voor elk kind anders is en dat elk kind een ander beroep op ons als ouders doet, daar was ik al wel achter met drie dochters.
Dat ons ouderschap nog een heel andere dimensie van bijzonder heeft, ontdekte ik op een zaterdagmiddag begin september 2015.

Onze jongste, een heerlijk blij jochie, zou de maand erna 1 jaar worden.
Als donderslag bij heldere hemel sloeg die bewuste zaterdagmiddag het besef in dat onze zoon bijna 1 jaar zou worden.
Hoe dan…….??? Beelden flitsten door me heen, mijn zwangere buik, ons pasgeboren jongetje aan mijn borst en nu ineens een kind van bijna 1. En daartussen vrijwel niets. Hoe zijn we in godsnaam bij die eerste verjaardag aangekomen……..
En toen met een flits drong ook het besef door dat met het overgaan van zijn vader ruim een jaar eerder, ik niet alleen mijn allerliefste maatje kwijt was en onze kinderen hun vader, maar dat ook ons ouderschap wat we zo graag samen wilden leven gestorven was. Nooit meer samen ouders. AUW! Ik moet het alleen doen.

…Kan ik wel moeder zijn in een huis met zoveel verdriet, gemis en pijn?…

Na het besef het eerste jaar toch blijkbaar overleefd te hebben daalde er een zwaarte op mijn schouders neer. Ik moest het ècht verder alleen doen. Ik, alleen, was verantwoordelijk voor onze vier kinderen. Hoe moest ik die op een goede manier grootbrengen. Moest ik nu mama en papa tegelijk zijn? Zou ik dit überhaupt wel kunnen? Zoveel leegte, verdriet en woede in mij. Hoe moest ik er voor zorgen dat ik niet om zou vallen, ze zijn nu helemaal van mij afhankelijk. Hoe moet ik al die keuzes gaan maken voor onze kinderen? Kan ik wel moeder zijn in een huis met zoveel verdriet, gemis en pijn? Kan ik ze nog wel een gezonde basis meegeven na het verlies van hun vader? Zo veel twijfels, zorgen, vragen, verantwoordelijkheidsgevoelens en donkere wolken aan de horizon.

Maar hé, ik heb geen idee hoe, maar blijkbaar zijn we als gezin toch dat eerste jaar doorgekomen. We zijn er nog. Ik zie naast verdriet ook vaak blije kinderen om me heen. Er wordt gespeeld, we hebben een dagritme, we eten en drinken (er is geregeld door andere mensen voor ons gekookt), de kinderen groeien goed. Op een of andere manier weet ik toch, als ik om 10:00 ’s ochtends door mijn energie heen ben, elke dag weer vol te houden tot de kinderen ’s avonds in bed liggen.
De donkere wolken boven, in en rondom ons gezin waren er. Het gevoel er alleen voor te staan, ondanks alle hulp en support van veel lieve en betrokken mensen om ons heen was er ook. Geregeld was de overweldiging zo groot, dat ik geen idee had hoe ik hier ooit uit moest komen. Het was een puur overleven, van moment naar moment.

…Ergens heb ik altijd diep van binnen geweten en gevoeld dat ik het niet alleen hoefde te doen…

En weet je,….. als ik heel eerlijk ben, heb ik toch ergens diep van binnen geweten en gevoeld dat ik het niet alleen hoefde te doen.
Onze kinderen, van nu inmiddels 13, 10, 8 en 6 jaar oud, hebben hun moeder hier, in deze aardse zichtbare wereld. Hun moeder die ze naar bed brengt, kookt, troost, voorleest, naar school brengt, die moe en boos kan zijn, verdrietig ook, die de boodschappen doet en het weleens helemaal zat is en die ook trots en ontroerd staat te zijn op al die mooie kleine en grote en onverwachte momenten in een kinderleven.
En ze hebben hun vader in de andere wereld, de licht wereld, de onzichtbare wereld, de engelenwereld, hoe je het noemen wilt. Hun vader die altijd dicht bij is, ook op momenten dat mama niet met je mee mag (zoals in de klas of tijdens de zwemles). Die de kinderen, door zijn levenspad, leert voelen en leert verbinding maken met hun (veer)kracht en met dat wat zij waardevol vinden in het leven. Hun vader die er altijd in rust, liefde en vertrouwen is, ook als mama overprikkeld door het dagelijkse gedoe loopt te mopperen.
Steeds weer blijkt dat die vaderrol vanuit de lichtwereld met zoveel liefde en rust wordt ingevuld. Voor ieder kind op een andere manier, passend bij dat ene unieke kind.

Ja, de kinderen missen papa enorm. De eerste jaren was het de grootste wens op hun verjaardagslijstje, dat papa er weer zou zijn of dat we een nieuwe papa (zo-eentje als we hadden) in de winkel konden kopen. Ze voelen het intense en pure verdriet, het gemis en de boosheid. De verlammende angst ook dat mama ook dood kan gaan. Ze zouden het wel weten als ze konden beschikken over leven en dood.

En ja, ze hebben een mama (hier) èn een papa (onzichtbaar hier). Hoe het leven ook verder stromen mag, ze hebben hun eigen mama en hun eigen papa.
Als er weer eens iemand zegt ‘Jouw papa is dood hè?’ of ‘Jij hebt geen papa meer’, dan zeggen ze gewoon: ‘Mijn papa is een engel!’

Ons gezamenlijk ouderschap is niet dood. Gaandeweg heb ik geleerd dat ons ouderschap er nog is, het is alleen van vorm veranderd.
En dat……….. dat is best bijzonder.

Wat maakt jouw/jullie ouderschap zo bijzonder?
Ik hoor het graag van je.

Onze reis van overleven naar leven was en is uitdagend, intens, rijk aan ervaringen, bijzonder de moeite waard en heeft zoveel verborgen innerlijke schatten aan het licht gebracht. Ga mee op avontuur. Laat je inspireren door de verhalen die hier af en toe gaan verschijnen en onderzoek hoe dat in jouw leven beweegt…..