Druppels verdriet

Druppels verdriet vallen stilletjes over de rand
van mijn overvolle hart
De warmte van het toenemende licht in en rondom
mijn hart brengt zachtjes beweging

Zo donker, zo koud was het daar
Temidden van de onverwachte verwoesting
Ogenschijnlijk een doods en uitgestorven gebied

Diep in de donkerste diepte
was een lichtend klein puntje
Onzichtbaar door alle lagen van pijn en verdriet

Zachtjes en onvermoeibaar baande zij zich een weg
langs alle donkeren grotten, kloven en bergen puin
Met elk klein stapje groeide zij bijna onmerkbaar in kracht

Voelbaar werd zij, op sommige dagen
Diep weggedrukt, op andere dagen
Maar alle dagen was zij daar, in haar onaantastbare kracht

De warmte van het toenemende licht in en rondom
mijn hart brengt nu zachtjes beweging
Zo zorgzaam en teder
Druppels verdriet vallen stilletjes over de rand
van mijn overvolle hart

In elke druppel twinkelt een lichtje
Als kostbare pares dalen ze in vol vertrouwen neer
op de vruchtbare grond in mijn buik

Mijn buik, waar in alle rust en geduld
het gouden levenszaad al die tijd al ligt
Wachtend op de voeding die eens weer komen zou

Zachte parels van verdriet
Van berusting in wat niet meer is en zal zijn
Met hun klein twinkelend lichtje
van de volle verwachting van het nieuwe leven

Dalen neer op de vruchtbare grond in mijn buik
Voeden het gouden levenszaad in mij
besprenkelen de jonge wortels die
de diepe oude wortelbanen volgen
die al op ze liggen te wachten

Het nieuwe leven ontwaakt
Uit de verwoeste gronden die eens in mijn hart lagen